Inhoudswaarschuwing: verwijzingen naar seksueel geweld
In het veel geciteerde boek uit 2014 The Body Keeps the Score, schreef de Nederlandse psychotherapeut Bessel van der Kolk over hoe het menselijk lichaam ongedaan kan worden gemaakt en opnieuw bedraad kan worden door traumatische ervaringen. In Iron Fantasy hebben komedieduo She-Goat dit idee in hun muzikale komedie verwerkt en onderzocht of en hoe men weer controle over zijn lichaam kan krijgen.
De kern van de show is een heel eenvoudige vraag: wat betekent het om sterk te zijn en hoe kunnen we sterker worden? Geïnspireerd door iconen van gestileerde gevechten uit de jaren '90 – Gladiators en Xena: Warrior Princess worden vaak genoemd – gaan onze geriatrische millennial-hoofdrolspelers (gespeeld door She-Goat-leden Shamira Turner en Eugénie Pastor) op een zoektocht om de sterkste versies van zichzelf te worden. Hoog gechoreografeerde trainingsmontages op 'Eye of the Tiger' en dergelijke zijn overvloedig aanwezig, met een dj-set op het podium en begeleiding van fluit en autoharp door Turner en Pastor.
Er ligt duidelijk iets donkerders onder de retro gymkleren en kleurrijke windjacks. Aanvankelijk weten we niet precies waarom onze hoofdrolspelers zo vastbesloten zijn om fysiek onkwetsbaar te worden, maar verwijzingen naar het verleden achter zich laten en de noodzaak om "gevreesd te worden" na het ondergaan van een training, zijn overal verspreid. Uiteindelijk stroomt een leven van seksuele intimidatie en gewelddadige relaties eruit, op een manier die onhandig aanvoelt als het aan het einde van een uur hoog-octaan komedie wordt toegevoegd, maar die ook in lijn is met de rommelige realiteit van het tot termen komen met iemands ervaringen.
.jpg)
Er is ook een metatheatrale element aanwezig – de performers herinneren ons er voortdurend aan dat dit niet de voorstelling zelf is maar het proces van het uitzoeken hoe een autobiografische show te maken. De dansroutines zijn repetities in plaats van uitvoeringen, de originele liedjes worden in korte fragmenten uitgevoerd, en het publiek wordt getrokken in een geest en lichaam die actief worden omgevormd. Net zoals Xena en Gabrielle in de iconische fantasieshow is er een gevoel dat het duo dit voor elkaar doet en samenwerkt om elkaar door de pijn heen te helpen – tegen het einde zal Pastor Turner letterlijk optillen.
Onvermijdelijk heeft het duo een dunne lijn te bewandelen, het precieze moment aanwijzend om het script om te draaien, de luchtige achtergrondmuziek uit te zetten en het spook van seksueel geweld te erkennen – de tonale verschuiving moet monumentaal aanvoelen, maar kan ook niet uit het niets verschijnen. Een secundaire draad van trauma, die zwangerschap en ouderlijk verlies tijdens het repetitieproces omvat, wordt in dit opzicht minder succesvol weergegeven, omdat het minder organisch lijkt te passen bij de rest van de show, specifiek over de obsessie van het duo met geweld en lichamelijke zelfbescherming.
Over het algemeen slaagt Iron Fantasy erin het verschil te overbruggen tussen het genieten van flauwe komedie en het erkennen van de pijn die nodig is om het te creëren. Het biedt geen snelle oplossing voor de na-effecten van seksueel trauma, en er is een zeer effectief segment dat het wellness-industrieel complex bespot dat belooft vrouwen te helpen "naar hun lichaam te luisteren". In plaats daarvan nodigt het het publiek uit om hun ideeën over wat kracht betekent te heroverwegen, en herinnert het hen eraan dat het soms voldoende is om simpelweg te overleven.
Iron Fantasy is te zien in het Soho Theatre tot 21 maart
Fotocredits: James Allan