Recensie: DON GIOVANNI, Royal Ballet & Opera

De Royal Opera start het nieuwe seizoen met een psychologisch en visueel meeslepende Don Giovanni in de zesde revival van Kasper Holten's regie uit 2014. Uitblinkers in een van Wolfgang Amadeus Mozart's donkerste en meest geliefde opera's zijn onder anderen de voortreffelijke Aigual Akhmetshina als Donna Elvira, de vocaal indrukwekkende Dingle Yandell als Masetto en de Italiaanse sopraan Giulia Semenzato met haar opvallende stem en uitdagende verschijning als boerenmeisje Zerlina.

Een andere grote ster van de voorstelling is het ongelooflijke, Escher-achtige decor van ontwerper Es Devlin. Vanaf het begin wordt de ouverture veel meer dan alleen introductiemuziek. Namen van de vele vrouwen die de seksverslaafde Don Giovanni heeft verleid, zijn met slimme projecties van videodesigner Luke Halls en bewonderenswaardige belichting van Bruno Poet geschreven over een grijsstenen statig huis dat draait en verandert in een veelzijdige binnenruimte over twee niveaus.

Reprise-regisseur Greg Eldridge zorgt ervoor dat deze nachtmerrie-achtige setting ons de innerlijke werking van Giovanni's geest laat zien terwijl hij afdaalt van een zelfverzekerde verleider (zeer relevant vandaag de dag met de MeToo-beweging tegen seksueel misbruik en intimidatie) naar een helse afloop. De projecties zijn onophoudelijk met duizelingwekkende wervelingen, bloedspetters en dikke zwarte tranen die over het decor spoelen, terwijl de zangers gekleed zijn in weelderige kostuums van Anja Vang Kragh, die heeft samengewerkt met John Galliano voor Dior en Stella McCartney.

Het is echter niet alleen kommer en kwel in een verhaal dat zowel geestig als donker is. Er is een prettige komische interactie tussen Giovanni (de Canadese bas-bariton Gordon Bintner) en zijn dienaar Leporello (Roberto Tagliavini), die zijn meester met tegenzin helpt terwijl deze jaagt op Donna Anna, Zerlina die op het punt staat Masetto te trouwen en Elvira's dienstmeid. Voormalige geliefde Elvira, verscheurd tussen liefde en haat jegens de Don, zoekt wraak, net als Anna's verloofde Don Ottavio, nadat Giovanni haar vader, de Commendatore, heeft gedood. Uiteindelijk accepteert de geest van de Commendatore (een huiveringwekkende Andreas Bauer Kanabas) Giovanni's uitnodiging voor het diner en krijgt hij zijn verdiende loon.

Er valt veel te waarderen aan deze interpretatie met hedendaagse elementen, van Rachel Willis Sørensen’s teder liefdesverdrietige Donna Anna, Borgan Volkov’s gracieuze Ottavio, de zwevende geesten van Giovanni’s slaapkamertriomfen tot het farceachtige komen en gaan via deuren in Devlins altijd flexibele en dominante decor.

Toch zijn er ook klachten van sommige toeschouwers om mij heen, vanwege verwarring over wat de personages doen tegen het einde van de eerste akte, de manier waarop het decor de zangers soms overschaduwt, waarom dirigent Stefano Montanari niet volledig in controle lijkt, en het onvergeeflijke weglaten van de laatste scène van de opera waarin Giovanni niet naar de vurige hel afdwaalt maar simpelweg in elkaar zakt. “Het is niet zo dramatisch als in andere versies,” zegt een vrouw, die haar geld terug wil.

Toch halen deze opmerkingen de productie, met zijn sterke cast en beeldtaal die in het geheugen blijft hangen, niet helemaal onderuit.

Don Giovanni speelt in de Royal Opera House tot 15 oktober.

Foto credits: Mihaela Bodlovic