Recensie: BBC PROMS: ALTIN GÜN, Royal Albert Hall

Het mooie van de BBC Proms is dat je niet altijd weet wat je kunt verwachten – en soms kan het meest onwaarschijnlijke evenement ineens een van je absolute favorieten worden. Dat was de situatie waarin ik mijzelf bevond in de Royal Albert Hall gisteravond, toen Altın Gün het podium betrad om hun album Garip te vieren, dat op zich weer een eerbetoon is aan de legendarische Turkse volksmuzikant Neşet Ertaş. Een moderne draai aan de muziek waar ze mee zijn opgegroeid.

Dat Jules Buckley er was om het BBC Symphony Orchestra te dirigeren was een geniale zet; de afgelopen jaren is Buckley een vaste waarde bij de Proms en dirigeerde hij concerten ter ere van Stevie Wonder’s Innervisions en Florence + The Machine’s Lungs, onder anderen. Eerder dit jaar liet zijn samenwerking met Harry Styles in “Coming Up Roses”, en hun unieke concert als onderdeel van het Southbank Centre Meltdown-festival, zien hoe bedreven hij is in het herinterpreteren van bestaande composities en het effectief inzetten van een orkest in popsongs. En hij gaf Altın Gün's debuutoptreden bij de Proms zijn magische toets.

Met een mix van traditionele Turkse folk en moderne psychedelische rock zat er al veel complexiteit in de muziek – maar de toevoeging van het orkest verrijkte het geluid zonder het complex te maken. Het gedreun van de pauken, het geslagen gong en de stroming van de strijkers maakten de muziek buitengewoon filmisch, waardoor het soms aanvoelde alsof we deel uitmaakten van een epische film. Andere nummers waren vrolijker en luchtiger, zoals duidelijk werd door de uitgelaten dans van een Prommer helemaal vooraan in het orkestbak. Gezien het staande applaus aan het eind, vat zijn expressie het gevoel van de hele zaal over ongeveer 100 minuten samen.

Derya Yıldırım’s optredens halverwege het concert en tijdens de toegift vielen ook zeer in de smaak, vooral de première van “Ağit”; dit nummer is geschreven door Taner Akyol en over ongeveer tien jaar ontwikkeld. De helderheid van Yıldırım’s zang gecombineerd met haar meesterschap op de bağlama zorgde ervoor dat zij en Akyol een warm onthaal kregen van het publiek. Yıldırım’s optredens met Altın Gün maakten ook plaats voor prachtige harmonieën.

Hierbij hoor je vaak mensen zeggen dat de stembanden een instrument zijn, ook al voelt dat vaak niet zo aan. Dat was in dit geval anders. Het helpt misschien dat je de taal niet spreekt en dus niet weet wat ze zingen en ook niet de behoefte voelt om de woorden te analyseren, maar deze specifieke zangstijl ondersteunt het argument van de ‘stem als instrument’ volledig. De overkoepelende stijl wordt Makam genoemd, wat voor een half getraind oor veel lijkt op Raga; het fungeert als een extra melodielijn in het stuk en drukt emoties op krachtige wijze uit.

Erdinç Ecevit’s zang was krachtig en vulde de enorme ruimte van de Royal Albert Hall met gemak – en de muzikaliteit van de hele band (in combinatie met het BBC Symphony Orchestra) was absoluut foutloos. Van Ecevit’s virtuoze spel op de bağlama tot Chris Bruining’s dynamische percussiedemonstraties, het leek alsof ze allemaal voor dit podium gemaakt waren.

Het is veilig om te zeggen dat dit concert niets minder dan een openbaring was. Een opwindende ervaring die zo vaak het resultaat is van een gelukskeuze bij de Proms – en dankzij de £8 dagtickets en de betaalbare Choir Stalls stoelen een traktatie die voor een groot deel van de muziekliefhebbers toegankelijk is. Er is niets dat live muziek zo overtreft, en het is nog mooier als je verwachtingen worden overtroffen.

De BBC Proms lopen in de Royal Albert Hall tot 12 september

Foto: Andy Paradise