Beau The Musical opent vanavond op zijn nieuwe locatie in The Distillery in St. Luke’s Theatre. De meeslepende nieuwe musical vertelt het verhaal van een jonge countryzanger die opnieuw contact maakt met de grootvader die hij nooit heeft gekend. De productie speelt Matt Rodin als Ace Baker en Dead Outlaw Tony-genomineerde Jeb Brown. Lees de recensies!
Voor deze productie van Beau de Musical is St. Luke’s Theatre volledig omgetoverd tot een distilleerderij met een volledig functionerende bar die tijdens de voorstelling wordt gebruikt.
Beau The Musical is bedacht en geschreven door Douglas Lyons, met muziek van Ethan D. Pakchar en Douglas Lyons, en teksten van Douglas Lyons. De productie wordt geregisseerd en gechoreografeerd door Josh Rhodes.
Gesitueerd in Nashville en Memphis, Tennessee, vertelt Beau The Musical het verhaal van Ace Baker – een jonge queer zanger-liedjesschrijver wiens leven voorgoed verandert wanneer hij ontdekt dat zijn overleden grootvader, Beau, eigenlijk nog leeft. Familiesgeheimen ontwarren zich terwijl Ace haast maakt om de verloren tijd in te halen met een man die zijn leven veranderde door een gitaar in zijn handen te leggen.
Michael Sommers, New York Stage Review: Soms gedrenkt in levendige kleuren of geaccentueerd door dramatische lichtstralen van ontwerper Japhy Weideman, verleent de atmosferische werkruimte van The Distillery zowel nieuwigheid als intimiteit aan Beau The Musical. Regisseur en choreograaf Josh Rhodes laat de vele bewegende onderdelen van de productie naadloos samensmelten, terwijl hij enthousiaste voorstellingen van zijn gezelschap inspireert. Hoewel de inhoud van de musical uiteindelijk meer naar zoete thee smaakt dan naar moonshine, geeft de show zelf het publiek een behoorlijk aangename waas.
Amelia Merrill, New York Theatre Guide: Ondanks deze valkuilen heeft Beau over het algemeen een boeiend verhaal met een vertederende boodschap, en de band tussen Rodin en Brown voelt oprecht en hartverwarmend aan. De cast van Beau The Musical functioneert ook als de begeleidingsband van Ace Baker, en het is bijzonder leuk om te zien hoe Ryan Halsaver transformeert van bassist naar “Wack Ass Larry,” Ace’s irritant opgewekte stiefvaderfiguur. Zullen de toeschouwers zich ergeren aan de aanhoudende vragen die Beau oproept, verlangend naar strakker vertelde verhalen? Of zullen ze gewoon met hun voeten tikken en instemmend knikken, betoverd door Rodins charisma? Als mijn publiek een indicatie is, zal het het laatste zijn.
Gemiddelde Beoordeling:
75.0%
