Rosie
Zoals de naam al doet vermoeden, volgt het stuk Rosie, een jong Iers meisje dat is opgegroeid in een klooster en ervan droomt een West End-ster te worden en verliefd te worden. Gelukkig voor Rosie zijn deze dromen niet erg moeilijk te verwezenlijken, dankzij een eenduidig verhaal dat weinig tot geen ruimte laat voor enige vorm van moeilijkheid. Problemen, van beroofd worden bij haar aankomst in Londen tot een bemoeizuchtige potentiële stiefmoeder, worden momenten na hun verschijnen opgelost, wat betekent dat het publiek altijd weet wat er hierna gaat gebeuren.
Het resultaat is een boek dat overdreven formulaïsch aanvoelt, en een productie die moeite heeft om enige spanning vast te houden. De karakterontwikkeling lijdt hier ook onder; Rosie wordt een personage waaraan dingen gebeuren, in plaats van iemand die standvastig op zoek gaat naar wat ze wil. Hoewel iedereen op het toneel enthousiaste en oprechte optredens geeft, is er vaak niet genoeg voor hen om mee te werken in het script.
Wat nu aanvoelt als een fantastische verhaalboekromantiek zou gemakkelijk wat meer pit kunnen krijgen, vooral wanneer je bedenkt dat het geïnspireerd is op waargebeurde gebeurtenissen, en dat de echte Rosie waarschijnlijk een minder rechtlijnige reis naar succes en geluk had.
De score, evocatief van traditionele musicaltheater, was passend groots, waardoor zowel het orkest op het toneel als de uitvoerders opmerkelijke vaardigheid konden demonstreren - hoewel het fijn zou zijn geweest als de teksten hielpen het verhaal voort te stuwen in plaats van een boodschap te herhalen die we al in de vorige scène hadden gehoord.
Alles bij elkaar genomen, voelt het nog steeds alsof er een toekomst mogelijk is voor Rosie. De introductie van grotere (of meer blijvende) dramatische inzetten zou het verhaal helpen naar waar het moet zijn, zodat het zo gedurfd is als de score die het begeleidt.
Foto Credit: Danny Kaan
