Carlos Acosta's favoriete ballet vol Spaanse zon en slapstickhumor is een heel gek verhaal. Maar met een publiek dat de ellende van een metrostaking heeft getrotseerd, is
BRB heeft sinds februari Acosta's productie door het land getoerd en dat blijkt uit de zelfverzekerde presentatie van het gezelschap. Een welkome afwisseling van de vaak geziene Notenkrakers en Zwanenmeer's, Don Q zit vanaf het begin tjokvol dansinhoud en choreografische uitdagingen. Het is een stevig volwaardig ballet dat soms wat opgeblazen aanvoelt, met de capriolen van de titulaire personage en zijn metgezellen, maar met het mooie decor van Tim Haley en de effectieve videodesigns van Nina Dunn is dat makkelijk te vergeven.
Natuurlijk is Don Quixote zelf (Rory Mackay) eigenlijk slechts een achtergrondfiguur, op een enigszins vervelende missie om Dulcinea te vinden, de vrouw van zijn visioen in een kort geopende vignette. Deze onderneming laat ons aankomen in de Spaanse zon waar Kitri Basilio ontmoet.
Ervaren Soliste Momoko Hirata is een elegante en verfijnde Kitri. De vrouwelijke protagonist wordt vaak als sexy en ondeugend neergezet, maar Hirata's versie is warm en charmant, met net zoveel genot. Gecombineerd met Mathias Dingman's charismatische Basilio, vormen ze een prima koppel, in staat om flair en spontaniteit te tonen in de drukke menigtescènes en ze delen een luchtige chemie. Het beste van alles is dat ze alle choreografische vuurwerk met gemak en flair kunnen leveren. Je kunt helemaal ontspannen tijdens Kitri's beroemde hupjes en pointe, Hirata's bovenlichaam is één en al zoetheid en licht, maar haar techniek is ijzersterk en er is geen gevaar. Dingman heeft een atletische sprong en is het meest indrukwekkend in de éénarmige presage liften die geen problemen opleveren.
Act Twee en de actie verplaatst zich naar de schaduwrijke omgeving van de zigeunerkampen met open vuren en mysterie. Acosta heeft hier meer van zijn eigen choreografieën toegevoegd en de vloeiendheid is goed, de zwart-, paars- en roodgekleurde zigeunerrokken wervelen sfeervol rond.
Misschien wel het hoogtepunt van de avond is de overgang naar het glinsterende droogadescène. Dansers in schitterende zilveren tutu's vullen zachtjes het podium, waarbij Céline Gittens koninklijke autoriteit uitstraalt als hun serene koningin. Haar dansen is onbehaast en gecontroleerd in deze visueel rijke en weelderige scène. Niet te vergeten Tzu-Chao Chou die bruist van energie als een ondeugende Amour, die een zweem van een glimlach en een luchtige sprong brengt. Zijn geplaag met een slapende Don Quixote zorgt voor wat humor in dit decoratieve divertissement.
Een terugkeer naar het dorpsplein sluit het verhaal af. Kitri's vader, Lorenzo (Jonathan Payn), wil nog steeds dat zijn dochter met Gamache (Rafael Bejarano Vidal) trouwt, een rijke edelman en wandelende karikatuur. Gelukkig verzinnen de geliefden een plan en komt alles goed, zodat de dromerige trouwscène, en vaak gala-decor, eindelijk kan plaatsvinden.
Ook opvallend was Yaoqian Shang's vuurwerk Mercedes, een dynamische danseres die een zelfverzekerde en pittige indruk maakt op de Street dancer (ik weet zeker dat ze een prima Kitri neerzet). Max Maslen is haar ervaren matadordanspartner. Ook indrukwekkend zijn Olivia Chang-Clarke en Katherine Ochoa, die een goed afgestemde en keurig gedanste versie van Kitri's vriendinnen gaven.
De dansers van BRB zijn in uitstekende vorm met talent dat door de rangen heen loopt, en Acosta's kleurrijke Don Quixote doet uitstekend werk om hen te laten schitteren. De vreugde van de trouwscène met al de zijverhaallijnen en personages die samenkomen om het paar te vieren, is een bevredigende en vreugdevolle afsluiting. Hoewel lang, is het toch een opbeurende en beloningvolle avond.
Afbeeldingscredits: Johan Persson
Don Quixote is te zien bij Sadler's Wells tot 25 april