Διαθέσιμες Γλώσσες
Ο Κιάνου Ριβς και Ο Άλεξ Γουίντερ είναι πλέον στη Βιέννη σε μια νέα παραγωγή του Τζέιμι Λόιντ για το Waiting for Godot. Οι φίλοι στη ζωή, οι οποίοι είναι γνωστοί για τους ρόλους τους μαζί στη σειρά Bill & Ted, κάθισαν με την εκπομπή CBS Sunday Morning για να μιλήσουν για την νέα παραγωγή του Σάμουελ Μπέκετ.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, μίλησαν για τη φιλία τους στη ζωή και για το τι θαυμάζουν ο ένας στον άλλο ως ερμηνευτές και ως ανθρώπους. "Ένας από τους λόγους που είμαστε ακόμη φίλοι είναι η ικανότητά του να είναι ο ίδιος άνθρωπος σε όλα αυτά που περνάμε στην βιομηχανία," είπε ο Γουίντερ για τον συμπρωταγωνιστή του.
Ο Ριβς, ένας παθιασμένος αναβάτης μοτοσικλέτας, συνέκρινε την πράξη της οδήγησης μιας μοτοσικλέτας με την ζωντανή θεατρική παράσταση. "Νομίζω ότι και τα δύο απαιτούν μια παρουσία που είναι ενισχυμένη και συγκεντρωμένη. Δείτε τη συνέντευξη ολόκληρη, η οποία επίσης ρίχνει μια ματιά στην καριέρα του Άλεξ Γουίντερ, ο οποίος ξεκίνησε στο Μπρόντγουέι τη δεκαετία του 1970. Η αυστηρά περιορισμένη παράσταση του Waiting For Godot παίζεται τώρα στο Θέατρο Χάψον του Μπρόντγουέι.
Πρωταγωνιστούν Ο Κιάνου Ριβς ως ‘Εστραγκόν’ και Ο Άλεξ Γουίντερ ως ‘Βλαντιμίρ,' η παραγωγή θα περιλαμβάνει επίσης Μπράντον Τζ. Ντέρντεν ως ‘Πότσο,’ Μάικλ Πάτρικ Θόρντον ως ‘Λάκι,’ με τους Ζάιν Άρορα και Έρικ Γουίλιαμς που θα μοιραστούν τον ρόλο του ‘Ένα Αγόρι.’ Η παράσταση ολοκληρώνεται από τους αναπληρωματικούς Τζες Άαρονσον και Φράνκλιν Μποντζιό.
Το αριστούργημα του Μπέκετ, Waiting For Godot, αναγνωρίζεται ως ένα από τα μεγαλύτερα θεατρικά έργα του 20ού αιώνα. Αρχικά έκανε πρεμιέρα το 1953 στα Γαλλικά, με μια επόμενη αγγλόφωνη παραγωγή να κάνει πρεμιέρα το 1955 στο Λονδίνο, έχει γίνει πολιτιστική αναφορά καθώς έχει μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες και έχει εμπνεύσει καλλιτέχνες στις τέχνες του κινηματογράφου, της τηλεόρασης, του χορού, της όπερας, των εικαστικών τεχνών, της μόδας και ακόμη και των βιντεοπαιχνιδιών. Το Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου ρωτώντας πάνω από 800 ηγέτες του θεατρικού κόσμου, το Waiting For Godot κατέλαβε την κορυφή της λίστας ως το πιο σημαντικό θεατρικό έργο της τελευταίας 100ετίας.