Είναι σημαντικό να θυμόμαστε τον αντίκτυπο του Chineke! Orchestra στη κλασική μουσική, παρά το γεγονός ότι ιδρύθηκε μόλις το 2015. Εκτός από το ότι προωθεί μουσικούς με έγχρωμο και εθνοτικά διαφορετικό υπόβαθρο, τιμά συνθέτες με έγχρωμη και εθνοτικά ποικιλόμορφη κληρονομιά, δίνοντας την αξιόλογη αναγνώριση σε ταλέντα που συχνά αγνοούνται.
Τα περσινά Proms έφεραν στο προσκήνιο τον Edmund Thornton Jenkins, έναν εξαιρετικά ταλαντούχο Αμερικανό συνθέτη και μουσικό που δυστυχώς πέθανε πολύ νέος, στα 32 του, τη στιγμή που η καριέρα του άρχιζε να απογειώνεται. Το ανολοκλήρωτο «Ballet» του ήταν το πρώτο μέρος της βραδιάς, επεξεργασμένο και αναδιατεταγμένο από τον μεγάλο του ανιψιό Tuffus Zimbabwe.
Το άνοιγμα «Processional» συνδύασε έναν κινηματογραφικό ήχο με δραματικά χάλκινα, εξελισσόμενο σε έναν ζωηρό και πιο ανάλαφρο ρυθμό, στον δεύτερο μέρος που ήταν λαμπερό και γλυκό με νύξεις ρομαντισμού. Δυστυχώς, το τέλος του «Danse générale» ήταν μάλλον ξεχασμένο, καθώς ακούγεται ότι χρειάζεται περαιτέρω επεξεργασία για να ολοκληρωθεί πιο αρμονικά.
Photo Credit: BBC/ Mark Allan
Στη συνέχεια, εμφανίστηκε η πάντα χαρισματική Αμερικανίδα σοπράνο Angel Blue, ξεκινώντας με το «Knoxville: Summer of 1915» του Samuel Barber. Γεμάτο νοσταλγία, παιδική αθωότητα και σύγχυση, η Blue απέδωσε εξαιρετικά την εκφραστική μουσική αναπαράσταση ποίησης σε πρόζα του 1938 από τον Barber. Έχει υπέροχη σύνδεση με το κοινό και καταφανώς μεγάλη αγάπη για τα Proms, δείχνοντας συναισθηματικά φορτισμένη σε στιγμές.
Με γρήγορη αλλαγή ενδυμασίας ακολούθησαν κομμάτια που ήταν αγαπητά στο κοινό: το «Love Is Here To Stay» του George Gershwin, το «My Funny Valentine» του Richard Rodgers, το «Puttin' on the Ritz» του Irving Berlin (με εξαιρετικό σόλο τρομπονιού από τον Richard Kelley) και το «That Old Black Magic» του Harold Arlen, χωρίς να παρουσιαστούν τα διαφημισμένα «Four Songs» της Margaret Bond. Παρόλο που ήταν διασκεδαστικά, αυτά τα κομμάτια δεν ήταν η καλύτερη επιλογή για την φωνή της Blue, η οποία στερείται το χαμηλότερο φάσμα και τις πιο καπνιστές αποχρώσεις που απαιτούνται για να ερμηνεύσει πραγματική τζαζ.
Έχω μεγάλη εκτίμηση για την Blue, έχοντας την δει πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά χθες η φωνή της δεν κατάφερε να καλύψει επαρκώς τον χώρο. Αφού ξαναάκουσα την ηχογράφηση στο BBC Sounds, η φωνή της ακούγεται πιο καθαρή απ’ ό,τι επιτόπου, αλλά διατηρείται μια ελαφρώς μουγκή και σιγή ποιότητα. Ξέρει πώς να προβάλει τη φωνή της στην αίθουσα, επομένως τείνω να θυμώσω τον ήχο μίξης, καθώς ο όγκος και η ένταση των φωνητικών δεν κατάφεραν να ανταγωνιστούν την εξαιρετική της εμφάνιση στο Last Night 2024.
Photo Credit: BBC/ Mark Allan
Μετά το διάλειμμα, υπήρξε μια μεγάλη αλλαγή κλειδιού με τη «Symphony No.8» του Dvořák, φωτεινή και αισιόδοξη, εκτελεσμένη με τεράστια ζωντάνια και ενέργεια σε όλη τη διάρκεια. Ο Jonathon Hayward είναι υπέροχος μαέστρος και διεισδύει βαθιά σε αυτό το φαινομενικά απλό μουσικό κομμάτι, αποκαλύπτοντας τα πολλά επίπεδα από κάτω. Είναι δομικά πολύ φιλόδοξο και προκαλεί την ορχήστρα σε απρόσμενα σημεία, ειδικά τα τσέλα που φέρουν μεγάλο μέρος του μελωδικού βάρους.
Ο Hayward διηύθυνε χωρίς μπατόν και επέτρεψε στα χέρια του να στέλνουν συνεχώς περίπλοκα σήματα στην ορχήστρα· είναι πολύ εκφραστικός και αυτό μεταδιδόταν στην Chineke! Orchestra, που το ενσωμάτωσε στην υφέρπουσα ερμηνεία της. Το δεύτερο μέρος ανάδειξε τη θαυμάσια αλληλεπίδραση φλάουτου και κλαρινέτου, ενώ τα τρομπόνια ήταν απλά θριαμβευτικά στο φινάλε. Ένα ζωντανό και ενεργητικό τέλος σε μια ανάμεικτη βραδιά.
Τα BBC Proms συνεχίζονται στο Royal Albert Hall μέχρι τις 13 Σεπτεμβρίου
Photo Credits: BBC/ Mark Allan
