Bekijk wat critici zeggen over de wereldpremière van The Public Theater's toneelstuk Public Charge, een nieuw stuk gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen, geschreven door voormalig ambassadeur van de Verenigde Staten Julissa Reynoso en bekroond toneelschrijver Michael J. Chepiga en geregisseerd door Tony Award-winnaar Doug Hughes.
Het stuk volgt Reynoso's avonturen in immigratie, diplomatie, spionage en politiek, en is gebaseerd op haar ervaringen als ambassadeur en werk in het ministerie van Buitenlandse Zaken onder minister Hillary Clinton.
De voorstelling is verlengd tot en met zondag 12 april.
Roma Torre, New York Stage Review: Simpel gezegd, Public Charge is geen erg goed theater, maar als docudrama is het een belangrijk werk dat gezien moet worden. Het verhaal is waarheidsgetrouw verteld door de ogen van voormalig diplomaat en co-schrijver Julissa Reynoso, die het stuk samen met Michael J. Chepiga heeft gecreëerd. Op episodische wijze neemt het ons mee door Reynoso's (Zabryna Guevara) ervaringen vanaf 1981 als jong meisje in de Dominicaanse Republiek tot haar carrière in de regering, waar ze in 2011 opklimt tot ambassadeur van de VS in Uruguay.
Jerry Portwood, One-Minute Critic: Dit is geen sarcasme, maar een opfrisser van het doomscrollen. Public Charge kan velen verheffen die depressief en gedesillusioneerd zijn geworden, en ons aanmoedigen om de stukken op te pakken, actie te ondernemen, en te onthouden dat het werk, hoe frustrerend ook, altijd de moeite waard is.
Thom Geier, Culture Sauce: Een weemoedige nostalgie doordringt Public Charge, een eerbetoon aan een recent verleden waarin overheidspersoneel symbool stond voor competentie en knowhow om echte verandering tot stand te brengen. USAID is ontmanteld; carrière-diplomaten zijn opzij gezet of verwijderd. Wat verloren is gegaan, is niet alleen blijvende verandering, maar ook het idealisme dat nodig is om de vroegere status quo terug te winnen.
Caroline Cao, New York Theatre Guide: Mijn publiek lachte zenuwachtig toen Reynoso beloofde Clinton verkozen te krijgen, alsof het stuk een Shakespeareaanse tragische held binnenbrengt. Deze laatste scène lijkt de zelfonderzoeking van het stuk, waarbij wordt erkend dat vertrouwen in de overheid net zo goed een komische val zou kunnen nemen. Maar de abruptheid omzeilt een werkelijk gevoel van reflectie.
Gemiddelde Beoordeling:
60,0%
